น้อง FETP ปี 2566 “ไม่ต้องตกใจ”

        ผมได้ทราบว่าปี 2566  นี้จะมีน้องในโครงการ  FETP รุ่นใหม่หกท่านมาเข้ารับการฝึกอบรม  เนื่องจากคาดว่าคงไม่ได้มีโอกาสพูดคุยกันโดยตรง  ผมในฐานะศิษย์เก่า FETP  รุ่นที่สี่  จึงขออนุญาตฝากข้อคิดมาทางข้อเขียนนี้
        เชื่อว่าพวกเราส่วนใหญ่คงได้ผ่านตาหนังสือชื่อ “อิคิไก”     โดยสรุปแนวคิดนี้แพร่หลายในวัฒนธรรมญี่ปุ่น   เขาพูดถึงเรื่องการทำงานของคนว่า  หากได้งานที่ตอบสนองทั้งสี่มิติก็ถือว่าโชคดีมาก  คือเป็นเรื่องที่ตรงกับความชอบความรักของตน ( Love)  นอกจากนั้นยังพบว่าตัวเองทำได้ดี (good at)  แถมทำแล้วยังได้ผลตอบแทนเป็นตัวเงินที่น่าพึงพอใจ (  Paid for)  และสุดท้ายนั้น งานนั้นเป็นประโยชน์กับความต้องการของผู้คน (  the world needs it)
                ​ในชีวิตจริง  เราอาจไม่โชคดีที่ได้งานแบบนั้น  เราชอบอย่างแต่ต้องทำอีกอย่าง  บางเรื่องชอบแต่ทำไม่เก่ง  หรือที่ชอบอยากทำแต่ค่าตอบแทนไม่ดี  หรือค่าตอบแทนดีแต่ไม่ชอบหรือทำไปแล้วรู้สึกไร้ประโยชน์   ดังนั้นการหาสิ่งที่ลงตัวหมดทุกอย่างตั้งแต่ต้นจึงไม่เกิดบ่อย  คนส่วนใหญ่มักจะค่อยๆขยับไปทีละเล็กทีละน้อย  จากมิติหนี่งไปสู่อีกมิติหนึ่ง  หรือยอมรับว่ามิตินี้ได้เท่านี้ก็พอ

          ตอนผมต้องมาเรียนระบาดวิทยา  น่าจะเรียกว่าจำใจมา    ผมไม่เคยมีความสนใจเรื่องนี้มาก่อน  ไม่ได้ตั้งใจจะสมัครมาเรียน  แต่มาเพราะจนตรอกไม่มีทางอื่นจะไป  มาเรียนได้สี่หรือห้าสัปดาห์ก็อยากจะลาออก เพราะรู้สึกว่าไม่ชอบ และเรื่องสถิติก็เป็นเรื่องที่ผมไม่ Get เลย  ไม่เหมือนการผ่าตัดที่เคยทำตอนอยู่โรงพยาบาลที่เห็นผลทันตา  แต่ก็ไม่รู้จะไปไหน  เลยต้องจำใจอยู่   สิ่งเดียวที่พอปลอบใจผมได้คือ  ผมได้มาอยู่เป็นเพื่อนคุณแม่เพราะคุณพ่อเสียชีวิตกะทันหัน  วันที่ผมชอบมากที่สุดคือวันที่เจ้าหน้าที่โรงพยาบาลชุมชนที่เคยอยู่   ขอให้ผมช่วยไปติดตามเรื่องราวที่ค้างคาอยู่ที่กองการเจ้าหน้าที่ หรือให้ช่วยไปยืมหนังกลางแปลงที่กองสุขศึกษาส่งไปให้ที่โรงพยาบาลหน่อย ฯลฯ  เมื่อไรก็ตามที่เราคิดว่าตัวเองมีประโยชน์ถือว่าเป็นแรงจูงใจที่สำคัญ  และที่ถือว่าช่วยได้มากคือมีรุ่นพี่ๆที่คอยเอาใจใส่  ไม่ดุด่า คอยเป็นพี่เลี้ยงให้เวลาทำงานไม่เป็น  ออกไปสอบสวนโรคร่วมกัน  พาไปพบปะกับคนที่เชี่ยวชาญในเรื่องต่างๆ  ทำไปทำมาก็เริ่มรู้สึกว่าระบาดวิทยาเป็นเรื่องสนุกอยู่เหมือนกัน  เพราะเห็นปัญหาตั้งแต่ต้นน้ำจนไปท้ายน้ำ  ข้อดีอีกอย่างของการเรียนในสมัยนั้นคือเรียนจากการลงมือทำเองเกือบร้อยเปอร์เซนต์  ยิ่งทำมากก็ทำได้ดีขึ้น  เรื่องค่าตอบแทนนั้น  ก็ต้องไปอยู่เวรกลางคืนหรือตอนเย็นบ้างเป็นบางวัน  แต่ก็พอให้มีค่าใช้จ่ายกับชีวิตเมืองหลวง  เมื่อรายได้ไม่มาก ก็ต้องไม่ฟุ่มเฟือย 

พี่ ๆ ผ่านการฝึกอบรมแบบนี้มาได้ทุกรุ่น มองภาพ alumni เป็นกำลังใจให้น้อง ๆ ที่มาใหม่

        ผ่านไปเกือบสี่สิบปีจนเกษียณ  หากถามว่าถ้าย้อนเวลากลับไปเลือกใหม่  จะเดินทางเดิมหรือไม่  คงตอบแบบไม่ต้องคิดว่าไม่เปลี่ยนทางเดินการเป็นนักระบาดวิทยา  แต่อยากเดินให้ดีกว่าเดิม  เส้นทางของนักระบาดวิทยาเป็นเส้นทางที่ต้องใช้ระยะเวลาฟักตัวยาวนานพอควร   หากน้องๆ FETP รุ่นใหม่ปี 2566 เรียนได้สักพักแล้วคิดจะลาออก  ไม่ต้องตกใจ  เป็นธรรมดา  แต่ขออย่าได้ด่วนตัดสินใจ ให้ลองปรึกษาอาจารย์ต่าง ๆ ดู   และหากเรียนแล้วไม่รู้เรื่องไม่ต้องตกใจ ลองปรึกษาอาจารย์ว่าขอเอาแต่แก่นไม่เอารายละเอียด   หากเรียนแล้วรู้สึกว่าไม่เกิดประโยชน์ ไม่ต้องตกใจ  ลองไตร่ตรองและปรึกษาอาจารย์ดูว่า   เรามองข้ามการใช้ประโยชน์บางอย่างหรือไม่  หรือเน้นผิดที่
        ขอให้กำลังใจน้อง ๆ รุ่นใหม่  เพราะน้องคืออนาคตระบาดวิทยาของประเทศไทย

---

Author

นพ.คำนวณ  อึ้งชูศักดิ์
FETP รุ่นที่ 4
อดีตผู้ทรงคุณวุฒิกรมควบคุมโรค
(อดีต ผอ. FETP ผอ.กองระบาดวิทยา)
กรรมการผู้ทรงคุณวุฒิด้านการสร้างเสริมสุขภาพ สสส.